Pamięć świętego męczennika Dometjusza

Święty Dometjusz żył za panowania Konstantyna Wielkiego. Jego ojczyzną była Persja, gdzie został nawrócony z pogaństwa na chrześcijaństwo przez pewnego Uaara. Zostawiając krewnych i ojczyznę, pełną pogańskiego niegodziwości, święty Dometjusz uciekł do granic greckiego państwa, do miasta Nizibii [W Mezopotamii].

Ale z powodu zazdrosnego i złośliwego demona, nienawidzili go mnichy zamieszkujące ten klasztor, tak że św. Dometjusz został zmuszony do ucieczki stamtąd do klasztoru świętych męczenników Sergiusza i Bako, w mieście Feodosiopol [Na wschodnim brzegu Eufratu].

Archimandryt Nurvel ustanowił św. Dometiusza na diakona, ale gdy święty dowiedział się, że archimandryt chce go zmusić do zostania kapłanem, odsunął się i stamtąd [Z dwoma uczniami].

W 331 r. wraz z bratem Gallusem został zesłany do Kapadocji przez Konstantyna, gdzie spędził sześć lat pod surowym nadzorem.

W 355 r. został mianowany przez Konstantyna dowódcą wojsk w Galii, gdzie zdołał zyskać miłość wojska, które w 361 r. ogłosiło go cesarzem.

Studium filozofii pod kierownictwem nauczyciela pogańskiego, spory między chrześcijanami z powodu niepokojów aryjskich, nienawiść do Konstantyna i nienawiść do religii swego opresora <unk> chrześcijaństwa wzbudziły w Julianie.

A gdy dowiedział się o świętym Dometjuszu, rozkazał ukamienować go. A gdy posłani poszli, znaleźli w trzeciej godzinie dnia ojca świętego z dwoma uczniami, którzy śpiewali.

Wraz z dwoma uczniami, św. Dometjusz [23 marca 363] zakończył swą godną Boga egzystencję. Troparz, głos 4: Z buntowniczym przewróceniem na górze, mądry oddział wrogów całą bronią krzyża zniszczył wszelkie błogosławieństwa.

Ponieważ pokonał zgniłe, i w dół przyciągające mądrości, święty męczennik Dometiusz, wielki nauczyciel mnich okazał się jemu, nie bał się gniewu króla, nie chcąc czcić Chrystusa prawdziwego Boga. Dlatego i zmarł jemu, śpiewając piosenkę: Bóg jest ze mną, i nikt na teraz.