Pamięć świętego męczennika Mirona

Święty Myron był prezwitorem w Achaii [Ahaia <unk> starożytna grecka prowincja, znajdująca się na półwyspie Peloponnese.] w panowaniu niegodziwego króla Dekjusza [Imperator Dekjusz rządził od 249 do 251 r.]; egemonem tego kraju był Antipatrusz. Święty pochodził z szlachetnego i bogatego rodu; był bardzo łagodny; w swoim sercu zawsze żywił ciepłą miłość do Boga i ludzi i prowadził godne Bogu życie.

Pewnego dnia, w dniu święta Narodzenia Chrystusa, egemon Antipater wszedł do chrześcijańskiej świątyni, aby zabrać zebranych na modlitwę chrześcijan i wydać ich na męki; widząc to, święty Myron przepełnił się zazdrością i z mocą obwinił egemon i upomniał go. Za to został wzięty, na rozkaz egemon, i poddany okrutnym mękom: został powieszony na drzewie i poddany surowym żelaznym żugiem; następnie był palony ogniem; w końcu został wrzucony do mocno rozpalonego i emitującego straszny płomień pieca; ale w tym czasie płomień wyszedł z pieca i pochłonął pięćdziesiąt niegnych sług egemonów, którzy stali w pobliżu; ale święty pozostał żywy, poświęcony Chrystusowi, nie doznał żadnej szkody, i w tym samym czasie sto aniołów świętych stanęło wśród ognia, błogosławięconych przez Boga i chronionych przez niego.

Kiedy piekło zgasło i święty wyszedł z niego bez żadnego zranienia, egemon zaczął zmuszać go do oddawania czci bożkom; kiedy zaś święty nie wypełnił tego niegodziwego rozkazu, egemon rozkazał zdjąć skórę świętego i poderżnąć ją na pasie, od ramion do stóp. Święty męczennik zaś, zdejmując jeden z pasów, rzucił go egemonie w twarz; następnie ponownie został poddany uporządkowaniu żelaznymi paznokciami nad nagim ciałem, a następnie został oddany na pożarcie zwierzętom; jednak nie doznał od nich żadnego zranienia.

Wtedy egemon Antipater, widząc, że został zawstydzony przez cierpliwego Chrystusa Mirona, przepełnił się gniewem i wściekłością i zabił się własnymi rękami; tak umarł bezbożny z hałasem, oddając swoją obrzydliwą duszę demonom do piekła na wieczne męki. Święty męczennik został zabrany do miasta Kizik [Miasto Kizik znajdowało się na półwyspie Arktonisse.] i zdechł, odcięty od głowy, oddając swoją świętą duszę w ręce Boga [Koniec św. Myrona nastąpił około 250 roku].

W tym samym dniu upamiętnia się świętych męczenników: Pawła i Iulianię, jego siostry; ich pamięć obchodzona jest czwartego dnia marca (pod tą liczbą szczegółowo opisane są ich cierpienia).